forgive...


.... ถ้าคิดจะพูดอะไรกับใครซักคน ....
หรือจะทำอะไรให้ใครซักคนเจ็บ .....


อย่าลืมว่า ..... เราไม่สามารถ
เรียกสิ่งที่พูดออกไปกลับมาได้อีกแล้ว
ถ้าหวังว่าให้คนนั้นเจ็บ ก็สมหวังแล้ว

แค่ไม่รู้ว่า ... ซักวัน เราจะอยากให้คนนั้นหายเจ็บรึเปล่า
ไม่รู้ว่าซักวันเราจะรู้สึกผิดที่พูดออกไปรึเปล่า
เพราะมันเรียกคืนมาไม่ได้แล้ว

ถ้าซักวัน เราเองที่ต้องเป็นคนเสียใจ
ที่พูดแบบนั้น...ที่ทำแบบนั้น
เราก็ไม่สามารถ กลับไปแก้ไขได้แล้ว
ทำได้แค่ ขอโทษ

...ขอโทษ...อาจจะได้รับการยกโทษ
แต่ที่เจ็บปวด ....ไม่รู้ว่า ....จะหายเมื่อไหร่
ความสัมพันของคนเราก็เหมือนแก้วน้ำใบนึง
มันไม่ได้เปราะบางอะไรมาก
ถ้าเราไม่ได้เผลอทำหลุดมือ
... หรือจงใจทำให้มันแตก


แต่ถ้ามันแตกไปแล้ว ทำยังไงก็ไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิม
เราต้องใช้เวลาซักเท่าไหร่ ประกอบมันขึ้นมาใหม่
แล้วต้องโดนมันบาด ซักกี่แผลมันถึงจะกลับมาเป็นแก้วได้
ถึงอย่างนั้น..มันก็ไม่มีวันเหมือนเดิม....


......ก่อน..จะต้องพูดว่า...ขอโทษ
อยากให้รักษาจิตใจ ...คนที่เรารัก คนที่รักเราให้มากๆ
อย่าให้ต้องเสียเวลามา เจ็บปวด....

ไม่ใช่เพราะเหตุเกิดจากความเหงา

เเต่เป็นพรหมลิขิตที่ให้เราพบกันใช่ไหม

นานมาเเล้วที่เอาเเต่เก็บตัวไม่อยากพบใคร

เเต่วันนี้กลับเปิดใจอยากพบเธอ

คงไม่ใช่ความบังเอิญที่เจอกัน

เเต่เป็นลิขิตจากสวรรค์ที่เสนอ

คงเห็นใจกับความอ้างว้างที่ฉันเจอ

จึงส่งเธอมาให้เจอให้รักกัน

อาจเเปลกใจที่รักใครง่ายง่ายอย่างนี้

เเต่ก็เป็นความรู้สึกดีดีที่มีอยู่นั้น

ทำให้ใจเป็นสุขอยู่ทุกวัน

ชีวิตฉันมีความหมายกว่าที่เป็น

ยังไม่รู้วันข้างหน้าเป็นอย่างไร

อาจรักกันหรือเลิกไปไม่อาจเห็น

พรหมลิขิตจ๋าขอให้รักเรามั่นคงอย่างที่เป็น

อย่าเลือดเย็นพรากเราจากกันเลย